اگر ديدي جواني بر درختي تكيه كرده...

محور: پسر

اگر ديدي جواني بر درختي تكيه كرده

بدان رفته است به دكـــــتر ختنه كرده

شعر اصلي از: فردوسي خردمند

توضيح: اين شعر با بهره گيري از توصيفات و تعبيرهاي خيال‌انگيز و نشان دادن روابط سكسي پسر و دوست دخترش، تصاوير بديعي خلق كرده. توجه به حركات ريز وجودي مادي و معنوي انسان در هنگام ديدن جنس مخالف برهنه و كون وي، از ويژگي‌هاي بارز اين شعر است. شاعر با زباني حماسي به بيان دليري‌ها و مقاومت‌هاي كير مي‌پردازد.

محور: دختر و پسر

چو شــب شد جـــــــــي‌اِفم بپــــوشــيد شرت		همان كه رنگش قرمز بود و خــــــودش اسپرت
كُرستي شــــــهوت‌انگيـــــــــز به خود برببست		همچنان كه ناز مي‌كرد روي ميز نشــــــــست
بيامد بــــالا بــــه ســـــــــــرعت كـــــيرْ چــــند		همي گشته بر زيـــپّ شلوار پيــــــــــــــروزمند
بلند شــــــد از رو ميـــز و كونــــــش بالا گرفت		بسي ماندم از كـــــــــــون گُــــندش شـــگفت
خروشـــــيد كـــــــه هوي فــــرخ اســـــــفنديار		كونم بالا گـــــــــرفتم شـــــــــرتمــــــو در بيــار
چو بشـــــنيد جــــــــــــناب كيـــــــر اين سخن		هــــــمان كــيــــــر ســـــــوراخ‌جـــــــــوي كهن
بلرزيـــــــــد و كــــــرد دوســــــــــتي با راستم		ناتوانســــــــــتم همــــــــــونـجــــــور واســـتم
بپرســــــيد كه كير يــــــــا كانــدوم مي‌خواي؟		بگفتا كه «كاندوم؛ اگر كـــــــــــس مـي‌خواي»
ببردند كــــــــانــدوم و گــــــــــــرفـــت از بَـرش		نهاد آن لبــــــــــــاس كـــــــيري بر ســـــــرش
چو كاندوم بپوشــــــاند بر كــــــيـــــرش ز روي		ز شهوت ز ميل جنســـــــي كــه بود اندر اوي
بكَــــــند آن روكـــــــــــــش بــــــــد را ز كيـــــر		گــــــــران كانـــــــدوم اندر آمــــــــــد به زيـــــر
به سان كُــــــــلنگي كــــــــه بر پشـــت كون		نشـــــيند بر انگــــــــــــــيزد از كــون خـــــــون
بر آن گونه رفــتند هــــــر دو به ســـــــــــكس		تو گفتـــــــــــي كه پيـش از آن خورده‌اند اِكس
چــــو نزديـــــــــــك گشـــــــتند كير و چـوچول		هــــــمان عـــــــــــاملانِ... اه كـــوش كنترل؟!
در اين جا يك لحظه اشتباهي كانال فيلم عوض مي‌شود.
به جــــــــوش آمد اندامــــــــشــان هــر طرف		بگــــــــــرديد خارج آبكــــــــــــي مـــــــثل كف
چنين گفـــــــت دخــــــــتر به آواز ســـــــــخت		كه: «ريــــــــــــدم به روت زود انــزال كير تَخت
اگر كــــــــــون خواهــــــــــي و آب ريـــــــختن		مثل كف‌كــــــــــرده‌ها كُــــــــس آميــــــــختن
بــــــگــــــــــــو تا خـــــــــــيار آورم زابلــــــــي		باهـــــــــــــاش حال كنم زنم ســــــوت بلبلي

شعر اصلي از: سعدي

محور: دختر

كير و كون و چــــول و آب‌كـير و كمر در كارند		تا تو كيري به كف آري و به غـفلت نخوري
همه از كون تو شق كرده و دست تو شلوار		شرط انصاف نباشد كه با كس روش نپري

شعر اصلي از: حافظ

محور: پسر

الا يا كير بِالباقي، ادر كــــــــــــأســــــــــن و ناولها

آبم اسپرم بودش اول كه مي‌پاشيد رو خوشگل‌ها

ادامه دارد...

به زودي!

شعر اصلي از: قيصر امين‌پور

محور: پسر

هــــي رشد مي‌كـــــــــند اين كير زنداني		به ســـــــمت بالا كــــوچ مي‌كند پنهاني
دوباره آب كيرم مي‌پرد، نشانه‌ي چيست؟		غلط نكنم يكي كير مي‌خواد تو مـــهماني
يكي كه توش جا مـــــي‌شه از يك تا چهار		كُسش شگفت‌انگيز، آن جور كه مي‌داني
كونِ گُـــــندش مثل خر هــــمش باز است		تا ببينيش تو كــف كونش مــــــــــي‌ماني
كُسش بهانه‌ي آن كيــــــرها كه مي‌گريند		ديشب كيرم دســــتم بود يهو شد باراني

شعر اصلي از: شيخ بهايي

محور: پسر

ساقيا بده آبــــــــــي زان دمــــــــاغ خون مالي

تا ســرش برآســــــاييم زين خشاب كون مالي

كُرّه‌ي پريشـــــــــانش، ديــــــــدم و بهش گفتم

اين كِرِم ز من گيــري، بر ســـــــــر كيرم مالي

كُره‌خر كنار من، مـــــــي‌كنـــــــــــد رو پاي من

عرعراي زير لـــــب از بَـــــــــــــــــرِ خايه‌مالي

كير و كون به يك ريدن، بــــاختيم و خونسرديم

در كلوپِ سكس اي كيـــــر، هر كُسي بُود عالي

كلّه‌ي كير ما را بـــــــــــــــــا دهـــن اجابت كن

جيش از آن نمي‌ريـــــــزد، مي‌جـــهد ز گودالي

ما ســــــــيه كيرمـــــــــــان را جز لالا نمي‌بايد

ما كه آبمـــــــــــــان آمـــد، گر تــواني كن حالي

شعر اصلي از: استاد شهريار

محور: پسر

آمدي كيرم توي كونـــــــــــــت ولــــــي حالا چرا؟

كونكشــــا الآن كه آمـــــــــــــــــد آب من بالا چرا؟

آب مايي و پـــس از شــــــــق كـــــــــردن ما آمدي

تخمه سگ، كس‌كش تو كه كير داشتي با ما چرا؟

كير ما را قـــــدرت كــــــــردن توي كون تو نيست

اين همه خواركســــــــگـي با كـــون اين بابا چرا؟